பஞ்சாப் மாநிலம் சுனாம் கிராமத்தில் டிசம்பர் 26, 1899 இல் பிறந்த உத்தம் சிங்கின் இளமைப் பருவம் பெரும் துயரங்கள் நிரம்பியது. இளம் வயதிலேயே பெற்றோரை இழந்து, அமிர்தசரஸ் அநாதை இல்லத்தில் வளர்ந்த அவருக்கு, நாடுதான் தாயாக இருந்தது.அவர் வாழ்வில் எல்லாவற்றையும் மாற்றி அமைத்த அந்த நாள் — ஏப்ரல் 13, 1919. பைசாகி திருநாளைக் கொண்டாடவும், ரௌவலத் சட்டத்தை எதிர்க்கவும் அமிர்தசரஸின் ஜாலியன் வாலாபாக் மைதானத்தில் ஆயிரக்கணக்கான பொதுமக்கள், குழந்தைகள் மற்றும் பெண்கள் கூடினர். அப்போது அங்கு வந்த பிரிட்டிஷ் ஜெனரல் ரெஜினால்டு டயர், மைதானத்தின் ஒரே ஒரு வெளியீட்டு வழியையும் அடைத்துக் கொண்டு , தன் படைகளை நோக்கி கண்மூடித்தனமாகத் துப்பாக்கிச் சூடு நடத்த உத்தரவிட்டான்.

பத்து நிமிடங்களில் ஆயிரக்கணக்கான தோட்டாக்கள் அப்பாவி மக்களின் உடல்களைத் துளைத்தன. இரத்தம் பெருக்கெடுத்து ஓடிய அந்த மைதானத்தில், தன் கண் முன்பே சிதறிய பிணங்களையும், துடித்த மனிதர்களையும் கண்ட இளம் உத்தம் சிங்கின் மனம் ஆவேசத் தீயில் கொதித்தது. அந்த ரத்தக் களறியில் நின்றுகொண்டு, பிணங்களின் மீது சத்தியம் செய்தார்: 'இந்தக் கொடூரத்திற்கு காரணமானவர்களை என் கைகளால் பழிவாங்குவேன்!'

பழிவாங்குவது என்பது சாதாரணமானதல்ல; அதற்கு அபாரமான பொறுமையும் உறுதியும் தேவை என்பதை உத்தம் சிங் நன்றாக அறிந்திருந்தார். பல மாறுவேடங்களில், பல்வேறு நாடுகளுக்குச் சென்று, அமெரிக்கா மற்றும் இங்கிலாந்து வரை பயணம் செய்தார். எளிய தொழிலாளியாகப் பிழைப்பு நடத்தியபோதும், அவரது நெஞ்சில் எரிந்த அந்த லட்சியத் தீ ஒரு கணமும் அணையவில்லை.

சரியான தருணத்திற்காக அவர் காத்திருந்தது இருபத்தோரு ஆண்டுகள்!

ஜாலியன் வாலாபாக் படுகொலைக்கு மூளையாகச் செயல்பட்ட அப்போதைய பஞ்சாப் கவர்னர் மைக்கேல் ஓ'டயர், தன் பதவிக்காலம் முடிந்து இங்கிலாந்தில் நிம்மதியாக வாழ்ந்து வந்தான். உத்தம் சிங் அவனைத் தேடி இங்கிலாந்து சென்றடைந்தார்.

மார்ச் 13, 1940. லண்டனின் 'காக்ஸ்டன் ஹால்' அரங்கில் கிழக்கிந்தியக் கழகமும் மத்திய ஆசியச் சமூகமும் இணைந்து ஒரு கூட்டத்தை நடத்தின. அதில் மைக்கேல் ஓ'டயரும் கலந்துகொண்டார். கூட்டம் முடிந்து வெளியேற முயன்ற அந்தத் தருணம்தான் உத்தம் சிங் நீண்ட காலம் காத்திருந்த விநாடி!தன் நீண்ட கோட்டுக்குள் மறைத்து வைத்திருந்த துப்பாக்கியை வெளியே எடுத்தார். குறிதவறாமல் சுட்டார். மைக்கேல் ஓ'டயர் சுருண்டு விழுந்தான். ஜாலியன் வாலாபாக் மைதானத்தில் கொட்டப்பட்ட ஒவ்வொரு துளி ரத்தத்திற்கும், இருபத்தோரு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு இங்கிலாந்தின் மையப் பகுதியில் பலிகடா ஆக்கப்பட்டான் அந்தப் பிரிட்டிஷ் கொலையாளி.

தாக்குதலுக்குப் பிறகு உத்தம் சிங் தப்பியோட முயலவில்லை. தன் கைத்துப்பாக்கியைக் கீழே போட்டுவிட்டு, பிரிட்டிஷ் காவல்துறை தன்னைச் சுற்றிய வளைத்தபோதும் முகத்தில் துளியும் அச்சமின்றி நின்றார்.

அவர் மீது லண்டன் நீதிமன்றத்தில் விசாரணை நடைபெற்றது. நீதிபதி அவரிடம் எதையாவது சொல்ல விரும்புகிறாயா என்று கேட்டபோது, உலகையே அதிர வைக்கும் வார்த்தைகளை உதிர்த்தார்: 'நான் என் தாய்நாட்டின் மீது இழைக்கப்பட்ட அவமானத்திற்காக அவனைச் சுட்டேன். என் மக்களுக்கு இழைக்கப்பட்ட கொடுமைக்கு பழிவாங்கியதில் எனக்குப் பெருமையே தவிர துளியும் வருத்தமில்லை.' விசாரணையின் போது தன் பெயரை 'ராம் முகம்மது சிங் ஆசாத்' என்று கூறி, மத நல்லிணக்கத்திற்கும் இந்திய ஒருமைப்பாட்டிற்கும் சாட்சியாகத் திகழ்ந்தார்.

ஜூலை 31, 1940 அன்று லண்டனின் பென்டன்வில்லி சிறையில் ஆங்கிலேய அரசால் அவர் தூக்கிலிடப்பட்டார். தூக்குக் கயிற்றை முத்தமிட்டு, தேசத்தின் சுதந்திர கீதத்தைப் பாடியபடியே தன் உயிரைத் தியாகம் செய்தார் அந்தத் தியாகி.

பிரிட்டிஷ் ஏகாதிபத்தியத்தின் கர்வத்தை அதன் சொந்தத் தலைநகரத்திலேயே குலைத்துப் போட்ட ஷாஹீத் உத்தம் சிங்கின் தியாகம், இந்திய மண்ணில் சுதந்திர வேட்கையை மும்மடங்கு ஊட்டியது. காலங்கள் கடந்தாலும், இந்தியாவின் ரத்தத்தில் கலந்த அந்த வீரனின் வரலாறு என்றென்றும் தீப்பந்தமாய் எரிந்து கொண்டே இருக்கும்!

-_எல்.முருகராஜ்